غزل ۵۱۲ - باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم
وز برای چهره سودن، خاک پایی خوش کنم ۱

باز می خواهم که چون بلبل ز شوق نو گلی
از ترنم های درد افزا نوایی خوش کنم ۲

باز می خواهم که دل در دست و جان در آستین
در میان دلبران افتم، بلایی خوش کنم ۳

باز می خواهم که بنشینم به راه وعده ای
خاطر خود را به هر آواز پایی خوش کنم ۴

باز می خواهم که در راه وفا یک دل شوم
تا به کی هر دم دل خود را ز جایی خوش کنم ۵

باز می خواهم که بر خیزم ز بزم عافیت
همچو عرفی گوشهٔ محنت سرایی خوش کنم ۶