هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی بر وحدانیت خداوند و ارتباط ناگسستنی انسان با او تأکید دارد. شاعر بیان میکند که در تمام جستجوهایش تنها یک حقیقت (خدا) را دیده است و میل به ساحل (دنیا) برای کسی که در دریای بیپایان عشق الهی غرق شده، معنا ندارد. او از بینوایی به نوا (کمال) رسیده و دعوت میکند که برای یافتن حقیقت، باید از راه عشق و فنا (نابودی نفس) گذشت. در پایان، مخاطب را به میخانه عرفان دعوت میکند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲ - نعمت الله است دائم با خدا
نعمت الله است دائم با خدا
نعمت از الله کی باشد جدا ۱
در دل و دیده ندیدم جز یکی
گر چه گردیدم بسی در دو سرا ۲
میل ساحل کی کند بحری چو شد
غرقه در دریای بی پایان ما ۳
ما نوا از بینوائی یافتیم
گر نوا جوئی بجو از بینوا ۴
از خدا بیگانه ای دیدیم نه
هر که باشد هست با او آشنا ۵
سروری خواهی برآ بر دار عشق
کز سر دار فنا یابی بقا ۶
سید سرمست اگر جوئی حریف
خیز مستانه به میخانه درآ ۷
نعمت از الله کی باشد جدا ۱
در دل و دیده ندیدم جز یکی
گر چه گردیدم بسی در دو سرا ۲
میل ساحل کی کند بحری چو شد
غرقه در دریای بی پایان ما ۳
ما نوا از بینوائی یافتیم
گر نوا جوئی بجو از بینوا ۴
از خدا بیگانه ای دیدیم نه
هر که باشد هست با او آشنا ۵
سروری خواهی برآ بر دار عشق
کز سر دار فنا یابی بقا ۶
سید سرمست اگر جوئی حریف
خیز مستانه به میخانه درآ ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۵۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱ - هر چه گفتم عیان شود به خدا
گوهر بعدی:غزل ۳ - عارفی کو بُود ز آل عبا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
