هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از نعمت الله ولی، به توصیف تجربههای روحانی و عشق الهی میپردازد. شاعر از دیدار معنوی با محبوب (خدا) سخن میگوید که مانند ماه و آفتاب نورافشانی میکند و جهان را روشن میسازد. او از رهایی از دغدغههای دنیوی و رسیدن به آرامش در سایهٔ عشق الهی صحبت میکند و خود را یادگار انبیا و اولیا میداند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مضامین معنوی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۱ - هر شب چون ماه میبینیم ما
هر شب چون ماه میبینیم ما
آفتابی می نماید مه لقا ۱
چشم ما از نور او خوش روشن است
دیدهایم آیینهٔ گیتی نما ۲
یک زمان با ما در این دریا نشین
عین ما میبین به عین ما چو ما ۳
خواجه محبوبست و می گویی محب
پادشاه است او و می خوانی گدا ۴
از فنا و از بقا آسودهایم
فارغیم از ابتدا و انتها ۵
نعمت الله هیچ میدانی که کیست
یادگار انبیا و اولیا ۶
آفتابی می نماید مه لقا ۱
چشم ما از نور او خوش روشن است
دیدهایم آیینهٔ گیتی نما ۲
یک زمان با ما در این دریا نشین
عین ما میبین به عین ما چو ما ۳
خواجه محبوبست و می گویی محب
پادشاه است او و می خوانی گدا ۴
از فنا و از بقا آسودهایم
فارغیم از ابتدا و انتها ۵
نعمت الله هیچ میدانی که کیست
یادگار انبیا و اولیا ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۸۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰ - گر بیازارد مرا موری ، نیازارم و را
گوهر بعدی:غزل ۱۲ - مجلس خاص او است حضرت ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
