غزل ۴۹ - بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما

بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما
جان فدا کن تا شوی جانان ما ای جان ما ۱

چشم صورت بین ببند و دیدهٔ معنی گشا
تا ببینی بر سریر ملک دل سلطان ما ۲

گر گدای عشق باشی پادشاه عالمی
حکم تو گردد روان گر می بری فرمان ما ۳

از نم چشم و غم دل نُقل و باده می خوریم
الصلا گر عاشقی نزلی بخور از خوان ما ۴

حال ما پیدا شود بر ساکنان صومعه
گر جمال خود نماید شاهد پنهان ما ۵

همدم جامیم ساقی را حریف سرخوشیم
ذوق اگر داری طلب کن خدمت رندان ما ۶

مجلس عشقست و سید عاشق و معشوق او
این چنین بزمی بیابی گر شوی مهمان ما ۷