هوش مصنوعی:
این متن عرفانی به توصیف دل و عشق الهی میپردازد. دل به عنوان جامی جمنما، نور عالم، و دریایی بیکران از عشق توصیف شده است. عشق الهی به عنوان سلطان و دل به عنوان بندهٔ او تصویر شدهاست. درد دل دوای جان دانسته شده و پیوند با معشوق (خدا) جاودانه شمرده شدهاست. در نهایت، دل به عنوان خانهٔ خدا معرفی میشود.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، فهم متن را برای سنین پایینتر چالشبرانگیز میکند.
غزل ۵۰ - جامیست چه جم نما دل ما
جامیست چه جم نما دل ما
بنموده خدا به ما دل ما ۱
شمع دل ماست نور عالم
افروخت به خود خدا دل ما ۲
عشقش بحریست بیکرانه
خوش بحری و آشنا دل ما ۳
سلطان عشقست و دل غلامش
او پادشه و گدا دل ما ۴
درد دل ما دوای جان است
به زین چه کند دوا دل ما ۵
عهدی بستیم و جاودان است
پیوند نگار با دل ما ۶
در خلوت خاص سید ما
او خانه خدا ، سرا دل ما ۷
بنموده خدا به ما دل ما ۱
شمع دل ماست نور عالم
افروخت به خود خدا دل ما ۲
عشقش بحریست بیکرانه
خوش بحری و آشنا دل ما ۳
سلطان عشقست و دل غلامش
او پادشه و گدا دل ما ۴
درد دل ما دوای جان است
به زین چه کند دوا دل ما ۵
عهدی بستیم و جاودان است
پیوند نگار با دل ما ۶
در خلوت خاص سید ما
او خانه خدا ، سرا دل ما ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۹ - بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما
گوهر بعدی:غزل ۵۱ - مشک چه بود شمه ای از موی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.