غزل ۱۹۷۹ - عاشقان را مژده‌یی از سرفراز راستین

عاشقان را مُژده‌یی از سَرفَرازِ راستین
مُژده مَر دل را هزار از دِلْنوازِ راستین ۱

مُژده مَر کان‌‌های زَر را، از برایِ خالِصیش
هست نَقّادِ بَصیر و هست گازِ راستین ۲

مُژده مَر کِسوه‌‌یْ بَقا را کَزْ پِیِ عُمرِ اَبَد
هستش از اِقْبال و دولَت‌ها طِرازِ راستین ۳

فَرُّخا زاغی که در زاغی نَمانَد بَعد ازین
پیشِ شَمسُ الدّین دَرآیَد، گشت بازِ راستین ۴

حَبَّذا دستی که او بِه سْتَم درازی کم کُند
دست در فَتْراکِ او زد، شُد درازِ راستین ۵

شُد دراز آن دستِ او تا بگذرید او را خُتَن
تا گرفت از جَیبِ معشوقی طَرازِ راستین ۶

بَعد از آن خوبِ طَرازی، چون شود هم دستِ او
دو به دو چون مَست گشته، گفته رازِ راستین ۷

چَشمْ بُگْشایَد بِبینَد از وَرایِ وَهْم و روح
آن کِه بر تُرکِ طَرازی کرد نازِ راستین ۸

شاهِ تبریزی کَریمی، روحْ بَخشی، کاملی
در فَرازی، در وِصال و مُلْک، بازِ راستین ۹

مُلْکِ جانی‌ها نه مُلْکِ فانیِ جسمانی‌یی
تا شود جان‌ها زِ مُلْکَش، چَشمِ بازِ راستین ۱۰

مَرْحَبا ای شاهِ جان‌ها، مَرحَبا ای فَرّ و حُسن
مُلْک بَخشِ بندگان و کارسازِ راستین ۱۱