هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از مستی و شوریدگی در میخانه و مجلس عشق سخن میگوید. او از نوشیدن جام می، خراباتگردی، و مستی به عنوان نمادی از عشق و رهایی یاد میکند. همچنین، شاعر به نعمتهای دنیوی و اخروی اشاره کرده و عشق را بالاتر از همهچیز میداند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاری مانند مستی و مینوشی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا گمراهکننده باشد. همچنین، برخی از مضامین نیاز به درک عمیقتری از ادبیات و فلسفه دارند.
غزل ۶۱ - رند مستی چو دمی با او برآ
رند مستی چو دمی با او برآ
از در میخانهٔ ما خوش درآ ۱
مجلس ما را غنیمت می شمُر
زانکه اینجا خوشتر از هر دو سرا ۲
جام می بستان و مستانه بنوش
قول ما می گو سرودی می سرا ۳
خوش خراباتی و خم می سبیل
ما چنین مستیم و مخموری چرا ۴
آب چشم ما روان بر روی ماست
باز می گویند با هم ماجرا ۵
ماه من امشب بر آمد خوش خوشی
تو بیا تا روز امشب خوش برآ ۶
نعمت دنیی و عقبی آن تو
نعمت الله از همه عالم مرا ۷
از در میخانهٔ ما خوش درآ ۱
مجلس ما را غنیمت می شمُر
زانکه اینجا خوشتر از هر دو سرا ۲
جام می بستان و مستانه بنوش
قول ما می گو سرودی می سرا ۳
خوش خراباتی و خم می سبیل
ما چنین مستیم و مخموری چرا ۴
آب چشم ما روان بر روی ماست
باز می گویند با هم ماجرا ۵
ماه من امشب بر آمد خوش خوشی
تو بیا تا روز امشب خوش برآ ۶
نعمت دنیی و عقبی آن تو
نعمت الله از همه عالم مرا ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۰ - یار من بی یار کی ماند مرا
گوهر بعدی:غزل ۶۲ - هر که آمد بر سر دار فنا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
