غزل ۱۹۸۳ - به خدا میل ندارم، نه به چرب و نه به شیرین

به خدا مَیل ندارم، نه به چَرب و نه به شیرین
نه بِدان کیسهٔ پُر زَر، نه بدین کاسهٔ زَرّین ۱

بِکَشی اَهلِ زمین را به فَلَک، بانگ زَنَد مَهْ
که زِهی جود و سَماحَت، عَجَبا قُدرت و تَمکین ۲

چو خیالِ تو بِتابَد، چو مَهْ چارده بر من
بِگَزَد ساعِد و اِصْبَع، زِ حَسَد زُهره و پَروین ۳

هَله، اَلْمِنَّةُ لِلَّهْ که بِدین مُلْک رَسیدم
همه حَق بود که می‌گفت مرا عشقِ تو پیشین ۴

چو مرا بر سَرِ پا دید، به سَر کرد اشارت
که رَسید آنچه تو خواهی، هَله ایمِن شو و بِنْشین ۵

همه خَلْق از سَرِ مَستی، زِ طَرَب سَجده کُنانَش
بَرِه و گُرگ به هم خوش، نه حَسَد در دلْ و نی کین ۶

نَشِناسَند زِ مَستی رَهِ دِهْ از رَهِ خانه
نَشِناسَند که مَردیم عَجَب یا گِلِ رَنگین ۷

قَدَح اَنْدَر کَف و خیره، چه کُنم من عَجَب این را
بِخورَم یا که بِبَخشَم؟ تو بگو ای شَهِ شیرین ۸

تو بِخور چِبْوَد بَخشش، هَله که دورِ تو آمد
هَله خوردم، هَله خوردم، چو مَنَم پیشِ تو تَعیین ۹

تو خور این بادهٔ عَرشی، که اگر یک قَدَح از وِیْ
بِنَهی بر کَفِ مُرده، بِدَهَد پاسخِ تَلْقین ۱۰