غزل ۱۹۸۴ - بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین

بِدِه آن مَردِ تُرُش را قَدَحی ای شَهِ شیرین
صَدَقاتِ تو رَوان است به هر بیوه و مِسکین ۱

صَدَقاتِ تو لَطیف است، تَوان خورْد دو صد مَن
که نَدانَد لبِ بالا و نَجُنبَد لبِ زیرین ۲

هَله ای باغ نگویی به چه لب باده کَشیدی؟
مَگَر اِشْکوفه بگوید پِنِهان با گُل و نَسرین ۳

چه شَراب است کَزان بو گُلِ تَر آهویِ ناف است
به زمستان نه که دیدی همه را چون سگِ گَرگین؟ ۴

هَله تا جمع رَسیدن بِدِه آن میْ به کَفِ من
پَسِ من زُهره بِنوشَد قَدَح از ساعِدِ پَروین ۵

وَگَر آن مَست نَهَد سَر که رُبایَد زِ تو ساغَر
مَدِه او را، تو مرا دِهْ، که مَنَم بر دَرِ تَحْسین ۶

چه کُند بادهٔ حَق را جِگَرِ باطِلِ فانی؟
چه شِناسَد مَهِ جان را نَظَر و غَمْزهٔ عِنّین ۷

هُنر و زَرْ چو فُزون شُد، خَطَر و خوف کُنون شُد
مَلِکان را تَبِ لَرز است و حَریر است نِهالین ۸

چو مَهِ توبه دَرآمَد، مَهِ توبه شِکَن آمد
شِکَنَش باد همیشه، تو بگو نیز که آمین ۹