هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر به ستایش نور دین و نسب رسول الله می‌پردازد. او از عشق و ذوق معنوی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که گرچه اصالتاً از سرزمین عرب است، اما مدتی در عجم (ایران) مجاور بوده است. همچنین، از لطف و قهر الهی یاد می‌کند و به جد خود که در حلب آسوده است، اشاره دارد.
رده سنی: 15+ محتوا دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی است که برای درک عمیق‌تر، به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی نیاز دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان پیچیده باشد.

غزل ۱۲۰ - نعمت الله نور دین دارد لقب

نعمت الله نور دین دارد لقب
نور دین از نعمت الله می طلب ۱

از رسول الله نسب دارد درست
خود که دارد این چنین دیگر نسب ۲

مطرب عشّاق گو شعرش بخوان
تا جهان از ذوق او گیرد طرب ۳

جان من گفتا نهم لب بر لبش
آمده از عشق او جانم به لب ۴

مدتی بودم مجاور در عجم
گرچه اصلم باشد از ملک عرب ۵

آب لطف او نصیب ما بود
آتش قهرش از آن ِ بولهب ۶

من مجاور حالیا در ملک فارس
جد من آسوده در شهر حلب ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۹ - دردمند و دردنوشم روز و شب
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱ - در دیار تو غریبیم و هوادار غریب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.