هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر به ستایش نور دین و نسب رسول الله میپردازد. او از عشق و ذوق معنوی سخن میگوید و اشاره میکند که گرچه اصالتاً از سرزمین عرب است، اما مدتی در عجم (ایران) مجاور بوده است. همچنین، از لطف و قهر الهی یاد میکند و به جد خود که در حلب آسوده است، اشاره دارد.
رده سنی:
15+
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی است که برای درک عمیقتر، به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی نیاز دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان پیچیده باشد.
غزل ۱۲۰ - نعمت الله نور دین دارد لقب
نعمت الله نور دین دارد لقب
نور دین از نعمت الله می طلب ۱
از رسول الله نسب دارد درست
خود که دارد این چنین دیگر نسب ۲
مطرب عشّاق گو شعرش بخوان
تا جهان از ذوق او گیرد طرب ۳
جان من گفتا نهم لب بر لبش
آمده از عشق او جانم به لب ۴
مدتی بودم مجاور در عجم
گرچه اصلم باشد از ملک عرب ۵
آب لطف او نصیب ما بود
آتش قهرش از آن ِ بولهب ۶
من مجاور حالیا در ملک فارس
جد من آسوده در شهر حلب ۷
نور دین از نعمت الله می طلب ۱
از رسول الله نسب دارد درست
خود که دارد این چنین دیگر نسب ۲
مطرب عشّاق گو شعرش بخوان
تا جهان از ذوق او گیرد طرب ۳
جان من گفتا نهم لب بر لبش
آمده از عشق او جانم به لب ۴
مدتی بودم مجاور در عجم
گرچه اصلم باشد از ملک عرب ۵
آب لطف او نصیب ما بود
آتش قهرش از آن ِ بولهب ۶
من مجاور حالیا در ملک فارس
جد من آسوده در شهر حلب ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۹ - دردمند و دردنوشم روز و شب
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱ - در دیار تو غریبیم و هوادار غریب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.