غزل ۱۳۴ - میخانه سرای عاشقان است

میخانه سرای عاشقان است
رندی که چو ماست عاشق آن است ۱

بستان و بنوش شادی ما
جامی که به از شراب جان است ۲

از ما نکند کناره معشوق
با عاشق خویش در میان است ۳

این دیده به نور اوست روشن
آن نور به عین ما عیان است ۴

گفتم عشقش نشان ندارد
این نیز نشان بی نشان است ۵

عالم همه زنده دل به عشق ‌اند
روحی است که در بدن روان است ۶

ما را می جو ز نعمت‌الله
کو غرقهٔ بحر بی‌ کران است ۷