هوش مصنوعی:
این متن عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق و عشق الهی است. شاعر از دلباختگی، مستی عشق، و رهایی از توبه سخن میگوید و خود را رند و ساکن خرابات میخواند. نهایتاً، نالههای عاشقانهاش را به بلبلی مست در گلستان جان تشبیه میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و خرابات ممکن است نیاز به توضیح بیشتری برای نوجوانان داشته باشد.
غزل ۱۳۵ - خانهٔ دل سرای جانان من است
خانهٔ دل سرای جانان من است
خلوت خاص حضرت جان است ۱
بزم عشق است مجلس جانم
ساقیش بندگی جانان است ۲
عشق سرمست توبه ام بشکست
بیگناهم مرا چه تاوان است ۳
دُرد دردش مدام مینوشم
ذوق مستی جانم از آن است ۴
سخنی خوش به ذوق میگویم
قصهام داستان مستان است ۵
رندم و ساکن خراباتم
زانکه این گوشه وقف رندان است ۶
نالهٔ عاشقانهٔ سید
بلبل مست گلشن جان است ۷
خلوت خاص حضرت جان است ۱
بزم عشق است مجلس جانم
ساقیش بندگی جانان است ۲
عشق سرمست توبه ام بشکست
بیگناهم مرا چه تاوان است ۳
دُرد دردش مدام مینوشم
ذوق مستی جانم از آن است ۴
سخنی خوش به ذوق میگویم
قصهام داستان مستان است ۵
رندم و ساکن خراباتم
زانکه این گوشه وقف رندان است ۶
نالهٔ عاشقانهٔ سید
بلبل مست گلشن جان است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۴ - میخانه سرای عاشقان است
گوهر بعدی:غزل ۱۳۶ - زمین جسم است و جانت آسمان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
