غزل ۱۴۳ - از جور و جفای بی وفا دوست

از جور و جفای بی وفا دوست
چون شد دل خستهٔ بلا دوست ۱

مائیم غلام و یار مولا
مائیم گدا و پادشا دوست ۲

بیگانه ز هر دو کون گشتیم
دردا که نگشت آشنا دوست ۳

در بند بلا چو بسته پائیم
دیگر چه کند به جای ما دوست ۴

از دوست وفا طلب نمودیم
هر چه نکند وفا به ما دوست ۵

از دردسر طبیب رستیم
هم درد من است و هم دوا دوست ۶

سید نکند ز عشق توبه
گر جور کند و گر جفا دوست ۷