هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، به ستایش عشق الهی و وحدت وجود میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند نور الهی، جام آبی، و دریای بیپایان، حالت مستی و شیفتگی خود را در برابر معشوق ازلی بیان میکند. او عقل را مخمور و خود را غرق در عشق میداند و همهی عالم را جلوهای از ذات الهی میپندارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات مانند 'مستی' و 'خرابات' نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای تفسیر صحیح دارند.
غزل ۱۵۹ - قابل نور الهی جان ماست
قابل نور الهی جان ماست
این چنین جان خوشی جانان ماست ۱
جام آبی از حباب ما بنوش
زآنکه او سرچشمهٔ حیوان ماست ۲
قرص ماه و کاسهٔ زرین مهر
روز و شب آرایشی بر خوان ماست ۳
عقل مخمور است و ما مست و خراب
عشقبازی آیتی در شأن ماست ۴
ما به او و او به ما پیدا شده
جمله عالم آن او ، او آن ماست ۵
هفت دریا را چو موجی دیده ایم
غرقه در دریای بی پایان ماست ۶
خوش خراباتی و بزمی چون بهشت
سید ما ساقی رندان ماست ۷
این چنین جان خوشی جانان ماست ۱
جام آبی از حباب ما بنوش
زآنکه او سرچشمهٔ حیوان ماست ۲
قرص ماه و کاسهٔ زرین مهر
روز و شب آرایشی بر خوان ماست ۳
عقل مخمور است و ما مست و خراب
عشقبازی آیتی در شأن ماست ۴
ما به او و او به ما پیدا شده
جمله عالم آن او ، او آن ماست ۵
هفت دریا را چو موجی دیده ایم
غرقه در دریای بی پایان ماست ۶
خوش خراباتی و بزمی چون بهشت
سید ما ساقی رندان ماست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۵۸ - حالیا دور قمر دوران ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۶۰ - هفت دریا قطره ای از بحر بی پایان ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
