غزل ۱۹۹۰ - جان حیوان که ندیده‌‌‌ست به جز کاه و عطن

جانِ حیوان که ندیده‌‌‌ست به جُز کاه و عَطَن
شُد زِ تَبدیلِ خدا، لایِقِ گُلْزارِ فِطَن ۱

نوبَهاری‌‌‌ست خدا را، جُز ازین فَصلِ بهار
که دَرو مُرده نَمانَد وَثَنیّ و نه وَثَن ۲

زِ نَسیمَش شود آن جُغد بِهْ از بازِ سپید
بهتر از شیر شود از دَمِ او ماده زَغَن ۳

زنده گشتند و پِیِ شُکر دَهان بُگْشادند
بوسه‌ها مَست شدند از طَرَبِ بویِ دَهَن ۴

دستِ دَستانِ صَبا لَخْلَخه را شورانید
تا بیاموخت به طِفْلانِ چَمَن، خُلْقِ حَسَن ۵

جِبْرئیل است مَگَر باد و درختانْ مَریَم؟
دستْ بازی نِگَر آن سان که کُند شوهر و زن ۶

ابر چون دید که در زیرِ تُتُقْ خوبانند
بَرفَشانید نِثارِ گُهَر و دُرِّ عَدَن ۷

چون گُلِ سُرخ گریبان زِ طَرَب بِدْرانید
وَقتِ آن شُد که به یعقوب رَسَد پیراهَن ۸

چون عَقیقِ یَمَنیِّ لبِ دِلْبَر خَندید
بویِ رَحْمان به مُحَمَّد رَسَد از سویِ یَمَن ۹

چند گفتیم پَراکَنده، دلْ آرام نیافت
جُز بِدان جَعْدِ پَراکَندهٔ آن خوبِ زَمَن ۱۰

شَمسِ تبریز بَرآ، تیغْ بِزَن چون خورشید
تیغِ خورشید دَهَد نور به جانِ چو مِجَن ۱۱