هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از نعمت الله جو بیانگر جستجوی نور الهی و وحدت با معشوق ازلی است. شاعر از مخاطب میخواهد تا با نگریستن به صفات الهی، مستی عرفانی را درک کند و با فرو رفتن در دریای معرفت، گنج بقا را بیابد. شعر بر مفاهیمی مانند نور الهی، وحدت وجود، عشق عرفانی و فنا در ذات حق تأکید دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار بوده و مناسب مخاطبان با سطح درک بالاتر است. همچنین استفاده از اصطلاحات تخصصی عرفانی مانند 'فنا' و 'بقا' نیاز به پیشینهی فکری دارد.
غزل ۱۷۱ - چشم ما نور خدا بنمایدت
چشم ما نور خدا بنمایدت
دیدهٔ ما بین که تا بنمایدت ۱
در صفات جام می ما را نگر
تا به تو مستی ما بنمایدت ۲
گر در این دریا درآئی همچو ما
عین ما روشن تو را بنمایدت ۳
وا مکن از نور رویش دیدهام
تا جمال کبریا بنمایدت ۴
گر تو در کنج فنا ساکن شوی
عاقبت گنج بقا بنمایدت ۵
خودنمائی می کنی با عاشقان
در دوئی آن یک کجا بنمایدت ۶
نعمت الله جو که نور روی او
آنچه خواهی حالیا بنمایدت ۷
دیدهٔ ما بین که تا بنمایدت ۱
در صفات جام می ما را نگر
تا به تو مستی ما بنمایدت ۲
گر در این دریا درآئی همچو ما
عین ما روشن تو را بنمایدت ۳
وا مکن از نور رویش دیدهام
تا جمال کبریا بنمایدت ۴
گر تو در کنج فنا ساکن شوی
عاقبت گنج بقا بنمایدت ۵
خودنمائی می کنی با عاشقان
در دوئی آن یک کجا بنمایدت ۶
نعمت الله جو که نور روی او
آنچه خواهی حالیا بنمایدت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۰۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۰ - حق مطلق به حق حقیقت ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۷۲ - عاشقی و باده نوشی کار ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
