هوش مصنوعی:
این شعر از نعمت الله بیانگر عشق، مستی، و رندی است. شاعر خود را عاشق و مینوش معرفی میکند و از همدمی با ساقی و رندان سخن میگوید. او عشق را گلزاری میداند که بلبل مست در آن میخواند و زندگی را دکانی در بازار هستی توصیف میکند. شعر او رمزی از رازهای درونی اوست که تنها محرم اسرارش آن را درک میکند.
رده سنی:
18+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاری شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک عمیق این مضامین نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۷۲ - عاشقی و باده نوشی کار ماست
عاشقی و باده نوشی کار ماست
نقل بزم عاشقان گفتار ماست ۱
همدم جامیم و با ساقی حریف
هر کجا رندی بیابی یار ماست ۲
بلبل مستیم در گلزار عشق
جنت اهل دلان گلزار ماست ۳
نسیه و نقد دکان کاینات
مایهٔ یک دکهٔ بازار ماست ۴
چشمهٔ آب حیات جان فزا
تشنهٔ جام می خمّار ماست ۵
شعر ما رمزی ز راز ما بود
محرم ما واقف اسرار ماست ۶
نعمت الله مست و جام می به دست
ساقی خوش وقت برخوردار ماست ۷
نقل بزم عاشقان گفتار ماست ۱
همدم جامیم و با ساقی حریف
هر کجا رندی بیابی یار ماست ۲
بلبل مستیم در گلزار عشق
جنت اهل دلان گلزار ماست ۳
نسیه و نقد دکان کاینات
مایهٔ یک دکهٔ بازار ماست ۴
چشمهٔ آب حیات جان فزا
تشنهٔ جام می خمّار ماست ۵
شعر ما رمزی ز راز ما بود
محرم ما واقف اسرار ماست ۶
نعمت الله مست و جام می به دست
ساقی خوش وقت برخوردار ماست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۱ - چشم ما نور خدا بنمایدت
گوهر بعدی:غزل ۱۷۳ - ساقی سرمست رندان میر بی همتای ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
