غزل ۱۷۳ - ساقی سرمست رندان میر بی همتای ماست

ساقی سرمست رندان میر بی همتای ماست
گوشهٔ میخانهٔ او جنت المأوای ماست ۱

ما درین دریای بی پایان خوشی افتاده ایم
آبروی عالمی ای یار از دریای ماست ۲

چشم ما روشن به نور روی او باشد مدام
این چنین نور خوشی در دیدهٔ بینای ماست ۳

در خرابات مغان مستیم و با رندان حریف
ذوق اگرداری بیا آنجا که آنجا جای ماست ۴

گفتهٔ ما مرده ای گر بشنود زنده شود
گوئیا آب حیات از نطق جان افزای ماست ۵

گفتم از بالای تو جانا بلائی می کشم
گفت خوش باشد بلای تو که از بالای ماست ۶

در سر ما عشق زلفش دیگ سودا می پزد
مایهٔ سودای خلقی سرخوش از سودای ماست ۷

اسم اعظم در همه عالم ظهور نور او است
جامع ذات و صفاتش این دل دانای ماست ۸

از دل و جان بنده ای از بندگان حضرتیم
نعمت الله در دو عالم سید یکتای ماست ۹