هوش مصنوعی:
این متن عرفانی به ستایش عشق الهی و سلطنت معنوی معشوق (خدا یا پیر عرفانی) میپردازد. شاعر عشق را حاکم مطلق جانها میداند و خود را درویشی در حضور این سلطان توصیف میکند. او از مستی عشق و تسلیم در برابر معشوق الهی سخن میگوید و تأکید میکند که درد عشق، درمان روح است. در پایان، شاعر به یگانگی حق و سیادت او در جهان اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحاتی مانند 'رند سرمست' و 'ساقی' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۱۷۵ - عشق او سلطان ملک جان ماست
عشق او سلطان ملک جان ماست
اینچنین ملک و چنین سلطان کراست ۱
پادشاه هفت اقلیم ای عزیز
نزد این سلطان درویشان گداست ۲
با وجود او کرا باشد وجود
ور تو گوئی هست آن عین خطاست ۳
رند سر مستیم و با ساقی حریف
همچو ما رندی در این عالم نخاست ۴
دُرد درد عشق او نوشیده ایم
دُرد درد عشق او ما را دواست ۵
مجلس عشقشت و ما سرمست او
شاهد میخانه در فرمان ماست ۶
نعمت الله در همه عالم یکیست
لاجرم او سید هر دو سراست ۷
اینچنین ملک و چنین سلطان کراست ۱
پادشاه هفت اقلیم ای عزیز
نزد این سلطان درویشان گداست ۲
با وجود او کرا باشد وجود
ور تو گوئی هست آن عین خطاست ۳
رند سر مستیم و با ساقی حریف
همچو ما رندی در این عالم نخاست ۴
دُرد درد عشق او نوشیده ایم
دُرد درد عشق او ما را دواست ۵
مجلس عشقشت و ما سرمست او
شاهد میخانه در فرمان ماست ۶
نعمت الله در همه عالم یکیست
لاجرم او سید هر دو سراست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۴ - درد دل ما دوای درد دل ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۷۶ - هرکجا پیریست طفل پیر ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
