هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از نعمتالله ولی بیانگر وحدت وجود و یگانگی با خداوند است. شاعر تأکید میکند که همه چیز در حقیقت خدا است و دوگانگی میان انسان و خدا موهوم است. عشق به خدا به عنوان درمان دردها و همراهی با ساقی (نماد خدا یا مرشد) توصیف شده است. در پایان، شاعر به مقام معنوی خود و عظمت خداوند اشاره میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیه و تحلیل، به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مضامین ارتباط برقرار کنند.
غزل ۱۷۸ - ما ز دریائیم و دریا عین ماست
ما ز دریائیم و دریا عین ماست
در میان ما دوئی آخر چراست ۱
خط موهومست عالم سر به سر
خوش بخوان آن خط که آن خط عین ماست ۲
آنچه ما داریم در هر دو جهان
در حقیقت ای عزیزان آن خداست ۳
عشق او در دل نهان می دارمش
دُرد درد عشق او ما را دواست ۴
همدم جامیم و با ساقی حریف
تا نپنداری که او از ما جداست ۵
مجلس عشقست و ما مست وخراب
اینچنین بزمی ملوکانه کراست ۶
نعمت الله تا غلام سید است
شاه عالم بر در او چون گداست ۷
در میان ما دوئی آخر چراست ۱
خط موهومست عالم سر به سر
خوش بخوان آن خط که آن خط عین ماست ۲
آنچه ما داریم در هر دو جهان
در حقیقت ای عزیزان آن خداست ۳
عشق او در دل نهان می دارمش
دُرد درد عشق او ما را دواست ۴
همدم جامیم و با ساقی حریف
تا نپنداری که او از ما جداست ۵
مجلس عشقست و ما مست وخراب
اینچنین بزمی ملوکانه کراست ۶
نعمت الله تا غلام سید است
شاه عالم بر در او چون گداست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۷ - عاشق رندی که او همدرد ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۷۹ - آبروی ما ز اشک چشم ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
