هوش مصنوعی:
این متن بر اهمیت بندگی خداوند تأکید دارد و بیان میکند که پادشاه واقعی خداوند است. از مخاطب میخواهد تا از هوای نفس بگذرد و به سوی خداوند برود. همچنین اشاره میکند که درد دل و ارتباط با خداوند ارزشمندتر از هر درمانی است و خداوند را نور دیده و آفتاب حقیقی میخواند. در پایان، متن به مقام فقر و عرفان اشاره میکند و میگوید که نعمتالله در پناه خداوند است.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و دینی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم فلسفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۹۰ - پادشاهی چه بندگی خداست
پادشاهی چه بندگی خداست
بندگی کن که پادشاه گداست ۱
از هوا بگذر و خدا را جو
هرچه غیر ازویست باد هواست ۲
بر درش هر که خلوتی دارد
فارغ از خانقاه هر دو سراست ۳
دُرد دردش دوای درد دلست
درد دل خوشتر از هزار دواست ۴
آفتابست و ماه خوانندش
نظری کن که نور دیدهٔ ماست ۵
در خرابات ساقی سر مست
سید ما و خادم فُقراست ۶
دیگران در پناه علم و عمل
نعمت الله در پناه خداست ۷
بندگی کن که پادشاه گداست ۱
از هوا بگذر و خدا را جو
هرچه غیر ازویست باد هواست ۲
بر درش هر که خلوتی دارد
فارغ از خانقاه هر دو سراست ۳
دُرد دردش دوای درد دلست
درد دل خوشتر از هزار دواست ۴
آفتابست و ماه خوانندش
نظری کن که نور دیدهٔ ماست ۵
در خرابات ساقی سر مست
سید ما و خادم فُقراست ۶
دیگران در پناه علم و عمل
نعمت الله در پناه خداست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۶۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۸۹ - صورتی آراستی معنی کجاست
گوهر بعدی:غزل ۱۹۱ - هرچه می بینی همه نور خداست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
