غزل ۱۹۱ - هرچه می بینی همه نور خداست

هرچه می بینی همه نور خداست
تا نه پنداری که او از ما جداست ۱

دیدهٔ دل باز کن تا بنگری
روی جانانی که نور چشم ماست ۲

جز صفات ذات او موجود نیست
ور تو گوئی هست آن عین خطاست ۳

ما و او موجیم و دریا از یقین
کثرت و وحدت نظر کن از کجاست ۴

آشکارا ونهان دیدم عیان
صورت و معنی و جان و دل خداست ۵

هر که او بینای ذات او بود
دیده از نور صفاتش با صفاست ۶

طالب و مطلوب نبی است و ولی
کفر و ایمان زلف و روی مصطفاست ۷

من چو منصورم روم بر دار عشق
بر سردار فنا دار بقاست ۸

خود تو را گفتن روا نبود چنین
لیک چون امرت مرا گفتن رواست ۹

مستم از جام شراب لم یزل
نقلم از لعل لب آن دلرباست ۱۰

عاشق و معشوق عشقم ای عزیز
نعمت اللهم چنین منصب کراست ۱۱