غزل ۱۹۳ - هر ذره که می بینی خورشید در او پیداست

هر ذره که می بینی خورشید در او پیداست
در دیدهٔ ما بیند چشمی که به حق بیناست ۱

گر شخص نمی بینی در سایه نگر باری
همسایهٔ او مائیم این سایه ازو پیداست ۲

تا صورت خود بیند در آینهٔ معنی
معنی همه عالم در صورت او پیداست ۳

ما در طلبش هر سو چون دیده همی گردیم
ما طالب و او مطلوب وین طرفه که او با ماست ۴

موجیم در این دریا مائیم حجاب ما
چون موج نشست از پا مائی ز میان برخواست ۵

هر بنده که می بینی دریاب که سلطانیست
هر قطره ز جود او چون درنگری دریاست ۶

گفتار خوشم بشنو کز ذوق همی گویم
گر بنده ز خود گوید سید به خدا گویاست ۷