غزل ۲۰۱ - آفتاب حسن او از مه نقابی بسته است

آفتاب حسن او از مه نقابی بسته است
نور چشم او از آن بر چشم ما بنشسته است ۱

جان ما با عشق از روز ازل پیوسته است
تا ابد جان همچنان با حضرتت پیوسته است ۲

دیگران پابستهٔ دنیی و عقبی مانده اند
ای خوشا وقت کسی کز این و آن وارسته است ۳

عشق سرمست است و رندان تندرست ازذوق او
عقل مخمور است و دور از عاشقان دلخسته است ۴

عقل اگر بینی بگیرش زود نزد ما بیار
زآنکه او از بندگی شاه رندان خسته است ۵

زاهد رعنا اگر اظهار و جدی می کند
از کرم عیبش مکن کز خود به خود وابسته است ۶

نعمة الله خم می مستانه می نوشد به ذوق
ساغر و پیمانهٔ ما را به هم بشکسته است ۷