غزل ۲۰۲ - خوش آب حیاتیست که گویند شرابست

خوش آب حیاتیست که گویند شرابست
حالی و چه خوش حال که دل مست و خرابست ۱

غیری به تو گر روی نماید مگذارش
کان نقش خیالست که در دیدهٔ خوابست ۲

گویند که امواج حبابست درین بحر
آبست که در دیدهٔ ما عین حجابست ۳

هر ذره که بینی به تو خورشید نماید
مهر است به چشم من و تو ماه نقابست ۴

این گفتهٔ مستانهٔ ما از سر ذوقست
بنویس که مجموعهٔ مجموع کتابست ۵

بی تو گل توحید که خوشبو شوی از وی
هر چند گلابست ببو نام گلابست ۶

سید طلب و رو به خرابات مغان آر
می رو به سلامت که ره خیر و صوابست ۷