غزل ۲۰۳ - خوش آب حیاتیست که گویند شرابست

خوش آب حیاتیست که گویند شرابست
خوش عاشق رندی که چو ما مست و خرابست ۱

جامی که ز آبست پر آبست کدامست
در مجلس ما جو که چنین جام حبابست ۲

در گلشن اگر بلبل سر مست گل افشاند
ما راز گلستان همه مقصود گلابست ۳

بر راه خطا عقل اگر رفت خطا کرد
تو در پی او گر نروی عین صوابست ۴

هر نقش خیالی که تو را غیر نماید
تعبیر کن آن را که خیال تو به خوابست ۵

مائیم و حریفان همه سرمست شرابت
ما را چه غم ار زاهد مخمور سرابست ۶

موجیست درین دیدهٔ دریا دل سید
پیداست که آبست که بر آب حجابست ۷