هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از نعمتالله ولی، به وحدت وجود و حقایق معنوی اشاره دارد. اشعار بیانگر این هستند که همه چیز در هستی از یک حقیقت واحد نشأت گرفته و تفاوتها تنها ظاهری است. همچنین، متن به موضوعات عشق الهی، خودشناسی و رهایی از تعلقات دنیوی میپردازد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای به کار رفته نیاز به دانش پایهای از ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۲۰۴ - موجیم و حباب هر دو آبست
موجیم و حباب هر دو آبست
آبست که صورت حبابست ۱
آن کس که خیال غیر بندد
نقش غلطست و خود به خوابست ۲
موجست و حباب هر دو یک آب
آبست که آب را حجابست ۳
مهتاب چو رو به تو نماید
روشن بنگر که آفتابست ۴
بر بسته نقاب می برد دل
این طرفه که عین آن نقابست ۵
دلسوخت در آتش محبت
گر میل کنی جگر کبابست ۶
اسرار ضمیر نعمت الله
احسان که کند که بی حسابست ۷
آبست که صورت حبابست ۱
آن کس که خیال غیر بندد
نقش غلطست و خود به خوابست ۲
موجست و حباب هر دو یک آب
آبست که آب را حجابست ۳
مهتاب چو رو به تو نماید
روشن بنگر که آفتابست ۴
بر بسته نقاب می برد دل
این طرفه که عین آن نقابست ۵
دلسوخت در آتش محبت
گر میل کنی جگر کبابست ۶
اسرار ضمیر نعمت الله
احسان که کند که بی حسابست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۶۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۳ - خوش آب حیاتیست که گویند شرابست
گوهر بعدی:غزل ۲۰۵ - ما غرقهٔ آبیم چنین تشنه عجیبست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
