هوش مصنوعی:
این متن عرفانی به موضوعات وحدت وجود، عشق الهی، فنا در ذات حق و حیات معنوی میپردازد. شاعر بیان میکند که ذات الهی آینهای از صفات است و بدون جود او، عالم فانی میشود. همچنین به میخانهٔ عرفانی و سیراب شدن اهل عالم از عشق الهی اشاره میکند و تأکید دارد که کشته شدن در راه عشق الهی، حیات ابدی است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیهوتحلیل، به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از اصطلاحات و مفاهیم برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۰۶ - آئینهٔ ذات عین ذاتست
آئینهٔ ذات عین ذاتست
دانست که مجمع صفاتست ۱
بی جود وجود حضرت او
عالم به تمام فانیاتست ۲
می نوش مدام دُردی درد
کین دُردی درد دل دواتست ۳
میخانهٔ ماست در خرابات
وین خانه ورای شش جهاتست ۴
سیراب شدند اهل عالم
آری همه چیز ذوحیاتست ۵
گر کشته شوی به تیغ عشقش
آن حی قدیم خونبهاتست ۶
سید به حضور نعمة الله
دایم به طهارت و صلاتست ۷
دانست که مجمع صفاتست ۱
بی جود وجود حضرت او
عالم به تمام فانیاتست ۲
می نوش مدام دُردی درد
کین دُردی درد دل دواتست ۳
میخانهٔ ماست در خرابات
وین خانه ورای شش جهاتست ۴
سیراب شدند اهل عالم
آری همه چیز ذوحیاتست ۵
گر کشته شوی به تیغ عشقش
آن حی قدیم خونبهاتست ۶
سید به حضور نعمة الله
دایم به طهارت و صلاتست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۶۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۵ - ما غرقهٔ آبیم چنین تشنه عجیبست
گوهر بعدی:غزل ۲۰۷ - راز دل عشاق به هر کس نتوان گفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
