غزل ۲۱۴ - هرچه او می دهد همه داده است

هرچه او می دهد همه داده است
دادهٔ او مگو که بیداد است ۱

ای خوشا وقت عاشقی که مدام
بر در میفروش افتاده است ۲

بزم عشقست و عاشقان سرمست
کس چنین بزم خوب ننهادست ۳

غم عشقش خجسته باد که دل
به غم عشق دایما شاد است ۴

عقل در بزم عشق دانی چیست
چون چراغی نهاده بر باد است ۵

هرکه او شد غلام سید ما
بنده مقبلست و آزاد است ۶

چه کنم نعمت همه عالم
نعمت الله خدا مرا داده است ۷