غزل ۱۹۹۵ - اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان

اینک آن اَنْجُمِ روشنْ که فَلَک چاکَرشان
اینک آن پَرده گیانی که خِرَد چادَرشان ۱

هَمچو اندیشه به هر سینه بُوَد مَسکَنشان
هَمچو خورشید به هر خانه فُتَد لشکرشان ۲

نَظَرِ اوَّلِشان زنده کُند عالَم را
در نَظَر هیچ نگُنجَد نَظَرِ دیگرشان ۳

ای بَسا شب که من از آتششان هَمچو سِپَند
بوده‌‌ام نَعْره زنان، رَقص کُنان، بر دَرشان ۴

گَر تو بو می‌نَبَری، بویْ کُن اَجْزایِ مرا
بو گرفته‌‌‌ست دل و جانِ من از عَنْبَرشان ۵

وَرْ تو بَسْ خُشک دِماغی، به تو بو می‌نَرَسَد
سَر بِنِه، تا بِرَسَد بر تو دِماغِ تَرشان ۶

خود چه باشد تَر و خُشکِ حَیَوانیّ و نَبات؟
مَه نَبات و حَیَوان و مَه زمین مادرشان ۷

همه عالَم به یکی قَطرهٔ دریا غَرقَند
چه قَدَر خورْد تَوانَد مگس از شِکَّرشان؟ ۸