هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق به یار، وطن و خداوند سخن می‌گوید. او از مکان‌های مختلف مانند الوند، تبریز، بلخ و سمرقند یاد می‌کند و از مفاهیمی مانند عشق، روح و بندگی صحبت می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و اشارات ادبی قدیمی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

غزل ۲۱۶ - دل ما در هوای الوند است

دل ما در هوای الوند است
در سر زلف یار دربند است ۱

خواجه تبریزی است و در قره باع
شاه سروان امیر در بند است ۲

یار بلخی ما ز تربت رفت
در کش خواجهٔ سمرقند است ۳

سخن از روم و شام چون گوید
آن خجندی که ساکن جَند است ۴

ترک سرمست و هندوی شیرین
آن یکی چون گل است و این قند است ۵

گرچه آدم به جسم بود پدر
نزد خاتم به روح فرزند است ۶

سید بزم عشق دانی کیست
آنکه او بندهٔ خداوند است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۱۵ - دوای درد دل ای یار دردست
گوهر بعدی:غزل ۲۱۷ - دامن دلبر اگر آری به دست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.