غزل ۲۲۵ - هر که باشد همچو سید حق پرست

هر که باشد همچو سید حق پرست
حق توان گفتن چو از باطل برست ۱

آن یکی در هر یکی خوش می نگر
در دو عالم آن یکی را می پرست ۲

آفتاب و ماه می بینیم ما
گر چه ما را در نظر نور خوراست ۳

جز وجود او وجودی هست نیست
غیر او نبود وجود هرچه هست ۴

دست او باید بگیرد دامنش
خوش بود گر دامنش آید به دست ۵

هرچه فعل او بود نیکو بود
نیک نبود نیک اگر گوئی بد است ۶

تا توانی گرد مخموران مگرد
هر که گردد حاصلش درد سر است ۷

عین ما بیند به عین ما چو ما
آنکه با ما خوش در این دریا نشست ۸

نعمت الله رند سرمست خوش است
کی کند رندی چنین انکار مست ۹