غزل ۱۹۹۷ - هر که را گشت سر از غایت برگردیدن

هر کِه را گشت سَر از غایَتِ بَرگَردیدن
ساکنان را همه سَرگشته تَوانَد دیدن ۱

هر کِه از ضَعفِ خود اَنْدَر رُخِ مَردان نِگَرَد
بر دو چَشمِ کَژِ او فَرض بُوَد خندیدن ۲

هر کِه صَفرا شودش غالب از شیرینی
تَلْخ گردد دَهَنَش گاهِ شِکَر خاییدن ۳

عقلِ میدانیِ او خود خَرِ لَنْگ اُفتاده ست
در بُراقِ اَحَدی دید کسی لَنگیدن؟ ۴

ای کسی کَزْ حَدَثانْ در حَدَثی اُفْتادی
چون چُنینی تو، رَوا نیست تو را جُنبیدن ۵

باید اوَّل زِ حَدَث سویِ قِدَم پیوستن
وان گَهان بر قِدَمَش نیمچه‌یی بُبْریدن ۶

خانهٔ شاه بِزَن نَقْب، اگر نَقْب زَنی
گوهری دُزد از آن خانه گَهِ دُزدیدن ۷

من عَلاماتِ گُهَر گفتم، لیکِن چه کُنَم؟
کورموشی چو ندارد نَظَرِ بُگْزیدن ۸

شَمسِ تبریز سُخَن‌‌های تو می‌بَخشَد چَشم
لیک کو گوش که دانَد سُخَنَت بِشْنیدن؟ ۹