غزل ۲۴۷ - چشم مستش ترک عیاری خوش است

چشم مستش ترک عیاری خوش است
زلف او هندوی طراری خوشست ۱

جان فدای عشق جانان کن روان
گر تو را میلی به دلداری خوشست ۲

بر سر دار فنا بنشین خوشی
زانکه اینجا جای سرداری خوشست ۳

دلبر ار صد جان به یک جو می خرد
زود بفروشش که بازاری خوشست ۴

کار بی کاری است کار عاشقان
کار ما می کن که این کاری خوشست ۵

سینهٔ ما مخزن اسرار اوست
او به دست آور که اسراری خوشست ۶

مجلس عشقست و ما مست و خراب
خوش خراباتی و خماری خوشست ۷

گر گران باری مثال از بار یار
بار یار ار می بری باری خوشست ۸

بندهٔ سید شدم از جان و دل
این سخن صدق است و اقراری خوشست ۹