غزل ۲۵۰ - نور روی او به او دیدن خوش است

نور روی او به او دیدن خوش است
گرد او چون دیده گردیدن خوش است ۱

حال عشق از عقل می پرسی مپرس
ذوق عشق از عشق پرسیدن خوش است ۲

کار بی کاریست کار عاشقی
این چنین خوش کار ورزیدن خوش است ۳

گفتهٔ مستانهٔ ما خوش بود
رو تو خوش بشنو که بشنیدن خوش است ۴

بگذر از نقش خیال غیر او
روی دل از غیر پیچیدن خوش است ۵

نزد ما سرکه فروشی هیچ نیست
می به رند مست بخشیدن خوش است ۶

خوش بود آئینهٔ گیتی نما
نعمة الله را در آن دیدن خوشست ۷