هوش مصنوعی:
این متن به ستایش درویش و ویژگیهای او میپردازد. درویش در این اشعار به عنوان کسی که دردش درمان خودش است، با خدا آشناست و راه بیمنتها را میپیماید، توصیف شده است. همچنین، خدمت به شاه را گدایی درویش میداند و اشاره میکند که نعمتالله همواره در هوای درویش است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آنها ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم مانند 'درویش' و 'طریقت' نیاز به پیشزمینهای از ادبیات و عرفان اسلامی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۲۶۰ - بی نوائی نوای درویش است
بی نوائی نوای درویش است
دُرد دردش دوای درویش است ۱
چشم درویش هر چه می نگرد
جام گیتی نمای درویش است ۲
نیست بیگانه از خدا به خدا
هرکه او آشنای درویش است ۳
هرکه داند دوای درویشان
سر او خاک پای درویش است ۴
گر چه درویش را گدا گویند
خدمت شه گدای درویش است ۵
آن طریقی که نیست پایانش
راه بی منتهای درویش است ۶
نعمت الله با چنین همت
روز و شب در هوای درویش است ۷
دُرد دردش دوای درویش است ۱
چشم درویش هر چه می نگرد
جام گیتی نمای درویش است ۲
نیست بیگانه از خدا به خدا
هرکه او آشنای درویش است ۳
هرکه داند دوای درویشان
سر او خاک پای درویش است ۴
گر چه درویش را گدا گویند
خدمت شه گدای درویش است ۵
آن طریقی که نیست پایانش
راه بی منتهای درویش است ۶
نعمت الله با چنین همت
روز و شب در هوای درویش است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۹ - هرکه او با ما در این دریا نشست
گوهر بعدی:غزل ۲۶۱ - بیا که جان و دلم در هوای درویش است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
