غزل ۲۶۱ - بیا که جان و دلم در هوای درویش است

بیا که جان و دلم در هوای درویش است
بیا که شاه جهانی گدای درویش است ۱

به خاک پای فقیران و جان سر حلقه
که سرمهٔ نظرم خاک پای درویش است ۲

در آن مقام که روح القدس ندارد بار
در آ که گوشهٔ خلوت سرای درویش است ۳

صدای نغمهٔ عاشق و ذوق مجلس ما
نمونه ای ز حضور و نوای درویش است ۴

به یاد ساقی باقی بنوش دُردی درد
که جام دُردی دردش دوای درویش است ۵

اگرچه عاشق درویش با دل ریشم
ولی خوشم چو بلا از برای درویش است ۶

سماع و مطرب ذوق است و صحبت درویش
ترنم نفس جانفزای درویش است ۷