غزل ۲۶۸ - عشق مستست و عقل مخمور است

عشق مستست و عقل مخمور است
عاقل از ذوق عاشقان دور است ۱

عالم از نور او منور شد
هرچه آید به چشم ما نور است ۲

آینه روشن است و می بینم
در نظر ناظر است و منظور است ۳

رند مستی که ذوق ما دارد
خوشتر از زاهدی که مخمور است ۴

احولی گر یکی دو می بیند
هیچ منعش مکن که معذور است ۵

آفتاب است بر همه تابان
تو گمان می بری که مستور است ۶

جام گیتی نما سید ماست
در همه کاینات مشهور است ۷