غزل ۲۸۳ - دردمندیم و دوا درد دل است

دردمندیم و دوا درد دل است
درد دل درمان دوای مشکل است ۱

خانهٔ دل خلوت خالی اوست
خوش دلارامی که ما را در دلست ۲

عاقل ار پندی به عاشق می دهد
وعظ او نزدیک ما بی حاصل است ۳

حق پرست و ترک باطل را بگو
هرچه غیر حق بود او باطل است ۴

حال ما از زاهد رعنا مپرس
زآنکه او از بحر ما در ساحل است ۵

آفتابی می نماید مه به ما
گرچه در ظاهر حجابی حایل است ۶

نعمت الله از منازل درگذشت
هشت منزل نزد او یک منزل است ۷