غزل ۳۰۰ - بندگی کن که کار نیک آن است

بندگی کن که کار نیک آن است
این چنین کار کار نیکان است ۱

دل ما دلبری که می بیند
جان به او می دهد که جانان است ۲

آفتابی به مه شده پیدا
گرچه او هم به ماه پنهان است ۳

موج و بحر و حباب و قطرهٔ آب
نزد ما هر چهار یکسان است ۴

کنج دل گنجخانهٔ عشق است
خانه بی گنج کُنج ویران است ۵

زاهدان را مجال کی باشد
در مقامی که جای رندان است ۶

بندهٔ سید خرابات است
نعمت الله که میر مستان است ۷