غزل ۳۱۲ - کشتهٔ عشق تو دل زندهٔ جاویدان است

کشتهٔ عشق تو دل زندهٔ جاویدان است
این چنین کشته کسی زندهٔ جاویدان است ۱

سخن از گنج و طلسم ار بکنم عیب مکن
عشق گنجیست که در کنج دل ویران است ۲

جان فدا کردم و جانان نظری کرد به من
هرچه دارم همه از بندگی جانان است ۳

در سراپردهٔ دل خلوت دلدار من است
خوش مقامی که در او تکیه گه سلطان است ۴

در خرابات قدم نه دَمکی خوش بنشین
که در این آب و هوا پرورش رندان است ۵

چون همه آینهٔ حضرت او می نگری
در هر آئینه که بینم به حقیقت آن است ۶

گوش کن گفتهٔ سید بشنو از سر ذوق
که سخنهای خوشش از نفس مستان است ۷