هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از مولانا بیانگر مفاهیمی مانند عشق الهی، فانی بودن دنیا، و وابستگی انسان به خداوند است. شاعر از عشق به عنوان نیرویی الهی یاد میکند که انسان را از خودنمایی دور میسازد و به سمت حقیقت رهنمون میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و اشارات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۱۳ - یاری که ز ملک آشنائی است
یاری که ز ملک آشنائی است
داند که قماش ما کجائی است ۱
زاهد بر مست اگر کند میل
آن میل به نزد ما هوائی است ۲
سلطانی این جهان فانی
با همت عارفان گدائی است ۳
عاشق ز بلا اگر گریزد
در مذهب عشق بی وفائی است ۴
مائیم و نوای بی نوائی
ما را چو نوا ز بی نوائی است ۵
گفتیم که غرق بحر عشقیم
این مائی ما ز خودنمائی است ۶
مستیم و حریف نعمة الله
این نیز عنایت خدائی است ۷
داند که قماش ما کجائی است ۱
زاهد بر مست اگر کند میل
آن میل به نزد ما هوائی است ۲
سلطانی این جهان فانی
با همت عارفان گدائی است ۳
عاشق ز بلا اگر گریزد
در مذهب عشق بی وفائی است ۴
مائیم و نوای بی نوائی
ما را چو نوا ز بی نوائی است ۵
گفتیم که غرق بحر عشقیم
این مائی ما ز خودنمائی است ۶
مستیم و حریف نعمة الله
این نیز عنایت خدائی است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۱۲ - کشتهٔ عشق تو دل زندهٔ جاویدان است
گوهر بعدی:غزل ۳۱۴ - جامی ز می پر از می در بزم ما روان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.