غزل ۳۲۲ - در سراپردهٔ جان خانهٔ دلدار من است

در سراپردهٔ جان خانهٔ دلدار من است
گوشهٔ دیدهٔ من خلوت آن یار من است ۱

تا که از نور جمالش نظرم روشن شد
هر کرا هست نظر عاشق دیدار من است ۲

هر کجا ناله ای از غیب به گوش تو رسد
ذوق آن نالهٔ من جو که ز گفتار من است ۳

ساقی مست خرابات جهان شد جانم
شاهد سرخوش من خدمت خمار من است ۴

برو ای عقل که من مستم و تو مخموری
هر که مخمور بود همچو تو اغیار من است ۵

زاهدی کار من رند نباشد حاشا
عاشقی کسب من و باده خوری کار من است ۶

لوح محفوظم و گنجینه و گنج العرشم
سینهٔ سید من مخزن اسرار من است ۷