غزل ۲۰۰۶ - هر کجا که پا نهی ای جان من

هر کجا که پا نَهی ای جانِ من
بَردَمَد لاله و بنفشَه و یاسَمَن ۱

پاره‌ای گِل بَرکَنی بر وِیْ دَمی
بازگردد یا کبوتر یا زَغَن ۲

در تَغاری دست شویی، آن تَغار
زابِ دست تو شود زَرّینْ لَگَن ۳

بر سَرِ گوری بِخوانی فاتحه
بوالْفُتوحی سَر بَرآرَد از کَفَن ۴

دامَنَت بر چَنگُلِ خاری زَنَد
چَنگُلَش چَنگی شود با تَنْ تَنَن ۵

هر بُتی را که شِکستی ای خَلیل
جانْ پَذیرد، عقل یابَد زان شِکَن ۶

تا مَهِ تو تافت بر بَداَخْتَری
سَعْدِ اکِبْر گشت و وارَست از مِحَن ۷

هر دَمی از صَحْنِ سینه بَرجَهَد
هَمچو آدم، زاده‌یی،‌‌ بی‌مَرد و زن ۸

وان گَهْ از پَهْلویِ او وَزْ پُشتِ او
پُر شوند آدمچگان اَنْدَر زَمَن ۹

خواستم گفتن بَرین پنجاه بیت
لب بِبَستَم تا گُشایی تو دَهَن ۱۰