غزل ۳۴۱ - جانم خیال شد به خیال خیال دوست

جانم خیال شد به خیال خیال دوست
دل بیقرار گشت به عشق وصال دوست ۱

هر کس به آرزوی جمالست در جهان
مائیم و آرزوی خیال جمال دوست ۲

مهر منیر چیست شعاعی ز روی یار
یا کیست ماه نو چو غلامی هلال دوست ۳

تا زنگ غیر ز آئینهٔ دل زدوده ام
در آینه ندیده ام الوصال دوست ۴

مردم ندیده اند و گر سرو راستین
بر جویبار دیدهٔ ما چون هلال دوست ۵

ما را کمال نیست به خود ای عزیز ما
داریم ما کمال ولی از کمال دوست ۶

سید تو بار جان منه اندر وثاق دل
کاین خانه جای رخت بود یا محال دوست ۷