غزل ۳۵۰ - ما را وجود نیست و گر هست وجود اوست

ما را وجود نیست و گر هست وجود اوست
بود وجود ما به حقیقت وجود اوست ۱

بی نور بود ِ او نبُود بود هیچ بود
بودی که هست پرتوی از نور بود اوست ۲

بشنو به ذوق گفتهٔ عشاق بزم عشق
کین قول عاشقانه ز گفت و شنود اوست ۳

عود دلم به آتش عشقش روان بسوخت
بوی خوشی که می شنوی بوی عود اوست ۴

گر رند دردمند خورد درد گو منال
کاین شربتی نکوست زیان نیست سود اوست ۵

مستیم و لاابالی و بر دست جام می
در بزم هر چه هست ز انعام جود اوست ۶

این قول سید است که نامش چو بشنوی
واجب شود به تو سخنی کان درود اوست ۷