غزل ۳۴۹ - هر چه بینی مظهر اسمای اوست

هر چه بینی مظهر اسمای اوست
دوست دارم هر که دارد دوست دوست ۱

چشم عالم روشن است از نور او
لاجرم عالم به چشم ما نکوست ۲

آینه گر صد ببینم ور هزار
در همه آئینه ها چشمم بر اوست ۳

خیز با ما خوش درین دریا نشین
خویش را می شو که وقت شست و شوست ۴

لب نهاده بر لب جامم مدام
با چنین همدم چه جای گفتگوست ۵

چشم احول گر دو بیند تو مبین
رشتهٔ یک تو به چشم او دو توست ۶

نعمت الله روشنست چون آینه
با جناب سید خود روبروست ۷