غزل ۲۰۰۹ - نک بهاران شد، صلا ای لولیان

نَک بهاران شُد، صَلا ای لولیان
بانگِ نای و سَبزه و آبِ رَوان ۱

لولیان از شهرِ تَنْ بیرون شوید
لولیان را کِی پَذیرد خان و مان؟ ۲

دیگران بُردند حَسرتْ زین جهان
حَسرتی بِنْهیم در جانِ جهان ۳

با جهانِ‌‌ بی‌وَفا ما آن کنیم
هرچ او کرده‌ست با آن دیگران ۴

تا حَریفِ خود بِبینَد او یکی
اِمْتَحانِ او بیابَد اِمْتِحان ۵

نی غَلَط گفتم، جهانْ چون عاشق است
او به جان جویَد جَفایِ نیکُوان ۶

جانِ عاشقْ زنده از جور و جَفاست
ای مُسلمان جانْ کِه را دارد زیان؟ ۷

راهِ صَحرا را فُروبَست این سُخَن
کَس نَجویَد راهِ صَحرا را دَهان ۸

تو بگو دارد دَهانِ تَنگِ یار
با لَبِ بَسته، گُشادِ‌‌ بی‌کَران ۹

هر کِه بر وِیْ آن لَبان صَحرا نشُد
او نه صَحرا دانَد و نی آشیان ۱۰

هر کِه بر وِیْ زان قَمَر نوری نَتافت
او چه بیند از زمین و آسْمان؟ ۱۱

هر کسی را کین غَزَل صَحرا شود
عیش بیند زان سویِ کَوْن و مکان ۱۲