غزل ۳۶۹ - هر دل که به عشق مبتلا نیست

هر دل که به عشق مبتلا نیست
هستش مشمر که گوئیا نیست ۱

تا دُردی درد نوش کردیم
دل را به از این دگر دوا نیست ۲

رندیم و مدام جام رندان
از ساقی و جام می جدا نیست ۳

مستیم و خراب در خرابات
ما را جائی دگر هوا نیست ۴

در بحر محیط عشق غرقیم
جز ما خبرش ز حال ما نیست ۵

هر نقش که در خیال آید
نیکش بنگر که بی خدا نیست ۶

مستیم و حریف نعمت الله
حیف است که ذوق او تو را نیست ۷