غزل ۲۰۱۲ - ای دلارام من و ای دل شکن

ای دِلارامِ من و ای دل شِکَن
وِیْ کَشیده خویش‌‌ بی‌جُرمی زِ من ۱

از نَظَر رَفتی، زِ دلْ بیرون نِه‌یی
زان که تو شمعیّ و جان و دلْ لَگَن ۲

جانِ منْ جانِ تو، جانَتْ جانِ من
هیچ کَس دیده‌ست یک جانْ در دو تَن؟ ۳

زندگی‌اَم وَصلِ تو، مَرگَم فِراق
بی‌نَظیرم کرده‌یی اَنْدَر دو فَن ۴

بس بِجُستم آبِ حیوان، خِضْر گفت
بی‌وصالَشْ جان نیابی، جان مَکَن ۵

غَم نیارَد گِردِ غمگینِ تو گشت
وَرْ بِگَردد بایَدَش گَردن زَدن ۶

جان‌‌ها زان گِردِ تو گرددهَمی
جانْ اَدیم و تو سُهیلْ اَنْدَر یَمَن ۷

بَهرِ تو گفته‌ست منصورِ حَلاج
یا صَغیرَ السِّنِ یا رَطْبَ الْبَدَن ۸

شیرْ مَستِ شَهْدِ تو گشت و بِگُفت
یا قَریبَ الْعَهْدِ مِنْ شُربِ اللَّبْن ۹

پیشِ مَستانِ تو غَم را راه نیست
فِکْرَت و غَم هست کارِ بوالْحَسَن ۱۰

هر کِه در چاهِ طَبیعت مانده‌ست
چاره‌اش ‌‌نَبْوَد زِ فِکْرِ چون رَسَن ۱۱

چون که بَرپَرّید، کاسِد گشت حَبْل
چون یَقینی یافت، کاسِد گشت ظَن ۱۲

هم زبانِ‌‌ بی‌زبانان شو، دِلا
تا به گفت و گو نباشی مُرتَهَن ۱۳